بیمه بیش از حد

بیمه بیش از حد یا زیاد بیمه گی بدان معنا است که اشیاء و اموال به مبلغی بیش از قیمت واقعی آنها بیمه شوند. وقتی مالی به بیش از قیمت واقعی خود بیمه شود، به دو دلیل می تواند باشد:

یکی از روی تقلب، برای سوء استفاده از بیمه بوده است در این صورت قرارداد بیمه باطل و از درجه اعتبار ساقط است و دیگری قصد تقلب و سوء استفاده ای در کار نبوده است در این صورت قرارداد بیمه باطل نمی شود و فقط بیمه نامه تا مبلغ بهای واقعی شیء مورد بیمه تعهد دارد.

بیمه بیش از حد بیانگر آن است که ریسک مورد بیمه، بیش از ارزش منصفانه یا معقول آن بیمه شده باشد یا وضعیتی است که در آن منافع بیمه بیش از زیان واقعی باشد که به بیمه گذار وارد میشود.

مطالب مربوط به بیمه پذیری را حتما مطالعه کنید.

آسیب بدنی

در بیمه حوادث شخصی، از این اصطلاح برای استثناء کردن بیماری های عفونی از علل طبیعی استفاده می شود، ولی بیماری هایی که بلافاصله به واسطه حادثه بیمه شده اند، از جنبه یک حادثه بیمه شده، آسیب بدنی محسوب می شوند، مگر این که به طور خاص استثناء شده باشند. این صرفا کاربرد اصل علت بلافصل است. به عنوان مثال بیمه گذار هنگام شکار از اسب خود به زمین می افتد و به علت آسیب وارده، قدرت راه رفتن را از دست می دهد. او پیش از رسیدن کمک، بر زمین خیس قرار می گیرد و سرماخوردگی ناشی از این حادثه به ذات الریه تبدیل می شود و در نتیجه فوت می کند. در این حادثه زنجیره علی، گسسته نشده و دادگاه فوت را به حادثه و نه ذات الریه نسبت می دهد. ضربه روحی، ترس یا اندوه تحت این بیمه نامه قرار نمی گیرد مگر این که شکل بیماری معینی به خود بگیرند.
در بیمه نامه های مسئولیت، اصطلاح آسیب بدنی به عنوان شکلی از خسارت در محدوده بیمه نامه به کار می رود. در بیمه نامه های مسئولیت عمومی و محصول، آسیب بدنی به شکل عبارت بسیار گسترده زیر تعریف می شود: «آسیب بدنی شامل فوت، ناخوشی یا بیماری آسیب روحی، اضطراب، ضربه روحی، دستگیری اشتباهی، تجاوز به حریم شخصی، بازداشت، زندانی شدن اشتباهی، تخلیه اجباری، پیگرد مغرضانه، انتشار افترانامه، بهتان و تهمت می شود». به این ترتیب، آسیب به احساسات، به وضوح در محدوده این اصطلاح جای می گیرد، ولی همان طور که احتمال می رود با کلمه تصادفي، افترای عمدی کتبی تحت پوشش قرار نمی گیرد. بین تمام بیمه گران مسئولیت، زمینه ای مشترک برای اضافه کردن فوت، بیماری عفونی و بیماری در تعریف آسیب بدنی وجود دارد. بعضی از بیمه گران از اصطلاح آسيب شخصی استفاده می کنند و این اصطلاح را تا اضافه کردن بیماری بسط می دهند. هدف این بیمه نامه این است که آسیب بدنی را پوشش دهد و نه آسیب به احساسات را، چه همراه با آسیب بدنی باشد و چه نباشد. بیمه های قدیمی تر مسئولیت، مایل به استفاده از اصطلاح آسيب شخصی بودند ولی بیشتر بیمه گران این اصطلاح را به نفع اصطلاح دقیق تر «آسیب بدنی» که هدف آنان را به نحو دقیق تری نشان می دهد، کنار گذاشتند.

آسیب از کالاهای مجاور

آسیبی است که از برخورد کالای بیمه شده با محمولات مجاور خود، در حین حمل ناشی می شود. چنین آسیبی اگر به علت یکی از خطرات بيمه شده واقع نشود تحت پوشش بیمه نامه قرار نمی گیرد.

 آتش سوزی

قانون بیمه ایران در ماده ۲۱ خود از حریق، نام می برد و خسارت های حاصل از وقوع حریق را، که بیمه گران مسئول و پاسخگوی جبران آنها هستند، بر می شمارد ولى خطر «حريق» را تعریف نکرده است. چنین به نظر می رسد که واژه «حريق» از نظر قانونگذار روشن بوده و معنای آن نیازی به تعریف و توضیح نداشته است. به سخن دیگر، معنا و مفهوم عرفی آن موردنظر قانونگذار بوده است.

واژگان آتش و حریق مترادف اند و هر دو به معنای حرارت و گرمای همراه با نور و روشنایی است که از برخی اجسام سوختنی حاصل می شود. از نظر فن بیمه و در زمان بیمه ای، آتش سوزی عبارت است از سوختن و شعله ور شدن یک جسم قابل سوختن یا عمل و فرآیند سوختن چیزی که همراه با شعله و سوزش باشد. به همین دلیل سوختن آهسته و بدون شعله (اکسیداسیون)، تغییر رنگ و بو دادن، حرارت و گرما دادن به چیزی، تخمیر،کباب شدن یا کباب کردن چیزی (مواد غذایی) به معنای آتش سوزی و حریق عرفی نیست. در بیمه نامه آتش سوزی واژه «آتش سوزی» به کار رفته است و منظور از آن خطری است که با ایجاد گرما و شعله و سوختن، موجب زیان دیدن اموال مورد بیمه می شود. بنابر این گرم شدن بی اندازه بخاری که موجب شکستن شیشه مغازه ای شود یا باعث تغییر رنگ و بوی اجناس در آن گردد، آتش سوزی به معنای عرفی و بیمه ای به شمار نمی رود.

به طور کلی می توان گفت که حریق عبارت است از احتراق شدید مواد سوختنی با آتشی ناخواسته و از کنترل خارج شده که معمولا با سرعت، نور، دود و حرارت زیاد توأم است. احتراق عبارت است از ترکیب یک ماده سوختنی با اکسیژن که دو حالت دارد: احتراق آرام (مانند اکسیده شدن مس) و احتراق شدید که با حرارت، دود و نور همراه است برای ایجاد حریق سه عامل مورد نیاز است
1- مواد اشتعال پذیر (جامدات، مایعات و گازها): که میزان مواد اشتعال پذیر در ایجاد حریق، نقش مهمی بازی می کند.
۲- اکسیژن (هوا): محیط اطراف ما پر از مواد اشتعال پذیر است. اکسیژن هوا نیز به اندازه کافی یافت می شود و برای آغاز آتش سوزی عامل دیگری نیز مورد نیاز است.
۳- انرژی آتشزنه: این انرژی می تواند با افزایش دما تولید شود. انرژی مورد لزوم برای آغاز آتش سوزی می تواند بسیار کم و کوچک باشد و آتش سوزی بر اثر به وجود آمدن این انرژی به راحتی انجام می گیرد. مواردی که انرژی مورد لزوم برای آغاز آتش سوزی را فراهم می آورند، عبارتند از: ایجاد آتشزنه به طور مستقيم زدن کبریت، افزایش حرارت، آتش سوزی خود به خود، انفجار، جرقه الکتریکی، واکنش شیمیایی و متمرکز کردن نور در یک نقطه با استفاده از عدسی از لحاظ مواد سوختنی، آتش یا آتش سوزی را به اشکال زیر طبقه بندی می کنند که پس از سوختن، جسمی از خود بر جای نمی گذارند و به آنها آتش سطحی و یا بدون خاکستر نیز می گویند.

گروه C: این گروه شامل آتش سوزی های ناشی از سوخت گازهای طبیعی و غیر طبیعی است.
گروه D: این گروه شامل آتش سوزی های ناشی از فلزات مثل سدیم، ليتيوم، منیزیم و پتاسیم می باشد که به آنها آتش سوزی نادر گویند.
گروه E : این گروه شامل آتش سوزی های ناشی از دستگاه ها و ادوات برقی، ژنراتور، ترانسفورماتور و الکتروموتور و یا وسایل برقی منزل می باشد.
بیمه آتش سوزی